Prolog

Wszystko zaczęło się w wakacje Harry'ego Pottera między pierwszym a drugim rokiem szkolnym. Trzy dni temu Harry wrócił z Hogwartu. Dziś po zrobieniu śniadania, sprzątnięciu salonu, umyciu wszystkich okien, zostało mu tylko sprzątnięcie łazienki. Wtedy zabrzmiał dzwonek do drzwi.

-TY!!! – usłyszał podniesiony głos ciotki. Zaciekawiony podszedł do barierki przy schodach –Co ty tu robisz?!

-Uspokój się Petunio i mnie wpuść, albo twoi sąsiedzi będą mieli darmowy show – po chwili mężczyzna wszedł do środka.

-Co ty tu robisz? Przecież powinieneś być martwy od tylu lat.

-No, co ty nie powiesz? Wyobraź sobie, że żyję. A teraz zawołaj Harry’ego, zabieram go ze sobą.

-Znalazł się idealny tatuś.

-Wyobraź sobie kobieto, że byłem w śpiączce i dopiero w marcu się obudziłem. Harry chodź tu do nas – chłopak posłuchał i zszedł po schodach. Po czym staną zamurowany. W przedpokoju stał mężczyzna bardzo do niego podobny.

-Tata? – zapytał oszołomiony.

-A kto inny? Przecież nie wuj Albert! Ten stary cap nie wróci już chyba nigdy do Anglii. Harry może przywitasz ojca jak należy – chłopak podbiegł i się przytulił, na co mężczyzna się zaśmiał i podniósł go do góry.

-Jakie wzruszające – syknęła kobieta.

-Zamknij się Petuniu! Albo nie! Podam ci eliksir, który cię wyciszy przez tydzień. O Merlinie! Ale świat będzie mi wdzięczny – Harry zaśmiał się na ten komentarz. James mrugnął do niego, potem mu się przyjrzał. – W co ty jesteś ubrany młody człowiek? Na brodę tego starego pryka zabrzmiałem jak Mafoy! Co robiłeś?

-Sprzątałem.

-Rozumiem to, dlatego jesteś tak ubrany? Idź się przebrać i spakuj. Zabieram Cię do domu.

-Ale to mój codzienny strój.

-Jak to codzienny? PETUNIA! – wydarł się, pomimo że kobieta stała tuż obok – Czy ty żałowałaś pieniędzy na strój dla mego dziecka? Spakuj, co tam chcesz i idziemy na zakupy.

-Ale moje rzeczy szklone są zamknięte w schowku.

-Prowadź! – po chwili Harry wziął swój kufer – chcesz coś jeszcze wziąć?

-Nie tato.

-Żadnej zabawki nic? Już więcej tu nie wrócisz!

-Nie mam żadnych zabawek.

-Dobrze ja muszę coś jeszcze powiedzieć twojej ciotce. PETUNIO DURSLEY! Czy ciebie do reszty pogrzało? Ty jesteś potworem… - wykład trwał ponad godzinę i nic nie zapowiadało końca. Ale przerwał na chwilę i wyjął małe lusterko – Czego?

-Dlaczego jeszcze nie wróciłeś? – odezwał się męski glos z lusterka.

-Bo muszę coś załatwić. A w zasadzie to potrzebuję twojej pomocy.

-Słucham ja Cię uważnie.

-Widzisz chodzi o to, że… Musimy… Zacznę od tego… Rozumiesz nie?

-Nie – odezwała się rozbawiony głos. James wymamrotał coś pod nosem – Nie zrozumiałem jeszcze raz proszę.

-Muszę wymienić całą garderobę Harry’ego.

-Całą? Calusieńką?

-Tak, łącznie z bielizną.

-Spotykamy się za pięć minut w Le Casse Noix.

-Będę tego żałował – mrukną pod nosem. Następnie nałożył przekleństwo na Petunię, aby nie mogła przekazać nikomu, że widziała dziś zmarłego szwagra. Wziął Harry’ego pod rękę i się teleportował

Harry czuł się dziwnie aż musiał usiąść. Żołądek mu wirował.

-Wszystko w porządku? – spytał James.

-Chyba tak – następnie się rozejrzał i zobaczył Wieże Eiffla – My jesteśmy we Francji?

-Tak. Poznasz jednego z moich przyjaciół. To istny zakupoholik, ale trzeba powiedzieć, że gust to on ma. Poznałeś może Lucjusza Malfoya?

-Nie, ale jego syna tak. Dupek, jakich mało.

-Pewnie wdał się w ojca. Aro jest bratem bliźniakiem Lucjusza. Jest bardziej sympatyczniejszy niż ten drugi Mafoy.

Weszli do restauracji. I siedli przy oknie. Po chwili dosiał się do nich blondyn z chłopakiem w jego wieku.

-Harry poznaj Aro Malfoya i jego syna Alexandra.

-Miło mi pana poznać.

-Mi ciebie też młodzieńcze. Nie mogłeś go, chociaż normalnie ubrać?

-On nie ma normalnych rzeczy. W innym przypadku nie prosiłbym cię o pomoc.

-Pewnie masz rację, ale zanim pójdziemy na zakupy to coś zjemy.

Alexander usiadł obok Harry’ego a Aro koło Jamesa naprzeciwko chłopców. Mężczyźni omawiali jakiś artykuł o polityce.

-Mów mi Alex. Chodzisz do Hogwartu? Prawda?

-Tak.

-Też bym chciał. Niestety ojciec nie może się nawet pokazać w Anglii, więc nawet nie było mowy o tym, aby zapisać mnie do tej szkoły. Uczę się w szkole w Australii. Opowiedz, jaki jest Hogwart?

-Wspaniały. To piękny zamek.

-Słyszałem o podziale na domy. Jak on się odbywa?

-Jak przybywasz do szkoły, przed pierwszą ucztą Tiara przydziału- taki magiczny artefakt decyduje jaki z domów będzie najlepszym odwzorowaniem Twojego charakteru.

-I gdzie Cię przydzieliła?

-Do Gryffindoru.

-Moja krew! – wykrzyknął James wcale się nie kryjąc, że ich podsłuchuje.

Po chwili kelnerzy przynieśli obiad. Harry spojrzał przerażony na sztućce przed nim.

-Nigdy nie jadłeś homara?

-Nie.

-Zobacz. – Alex pokazał mu jak go jeść. Harry stwierdził, że chłopak bardzo różni się od swego kuzyna. Często się śmiał i starał się rozbawić Harry’ego.
***

Czarnowłosy chłopak szybko odkrył, dlaczego ojciec nie chciał iść na zakupy z Malfoy’ami. Po pięciu godzinach Harry przestał liczyć ile ubrań kupili. I bardzo się ucieszył, gdy właściciele zaczęli zamykać sklepy. Za to przeraził się, gdy odkrył, że to nie koniec męczarni. Ogólnie spędzili dwa dni w Paryżu, jeden w Nowym Jorku i jeden w Sydney a spędzali je chodząc od butiku do butiku.

-Harry w końcu dzięki Merlinowi przeżyliśmy zakupy z tymi dwoma sadystami. Jedziemy do domu.

-I poznam Dawida, Leona, Michaela i Alice? – w czasie zakupów młody Potter dowiedział się, że ma o trzy lata starszego brata Dawida, sam urodził się, jako trojaczek, (ponieważ jego chrzestny poczęstował jego matkę eliksirem na ciąże mnogą i nikomu o tym nie powiedział) oraz o rok młodszą siostrę.

-Tak.

-Mam nadzieję, że Rigel i Leon nie wysadzili domu – mruknął Aro.

Wszyscy złapali świstoklik i przenieśli się przed zamek.

-Łał.

-Witaj w domu Harry!- powiedział z uśmiechem James. Zamek był trzy razy większy od Hogwart.

Przepraszam za wszystkie błędy, jakie się dopuściłam.  Mam nadzieję, że mnie poprawicie jak coś znajdziecie.